Rozstrzyganie wątpliwości na korzyść podatnika w praktyce

Jako ustawową zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, czyli in dubio pro tributario wpisano do Ordynacji podatkowej z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2016 roku, a więc niemal półtora roku temu. Zgodnie z art. 2a Ordynacji zasada ta wprowadza nakaz, aby: Niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika.

Wskazać należy, że teoretycznie zasada in dubio pro tributario na podstawie norm konstytucyjnych oraz ogólnych zasad prawa podatkowego obowiązywała już wcześniej jako jedna z reguł wykładni funkcjonalnej. I tak np. Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż: “zgodnie z wymogami konstytucyjnymi niejasnych regulacji podatkowych nie wolno interpretować na niekorzyść podatników, a w konsekwencji jeśli takie regulacje okazują się ostatecznie wieloznaczne, to zgodnie z zasadą in dubio pro tributario należy opowiedzieć się za rozwiązaniem uwzględniającym interes podmiotu obowiązanego do świadczeń podatkowych” (postanowienie TK z dnia15 lipca 2013 roku).

Adresatem zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika są organy podatkowe jako stosujące przepisy prawa.

Z punktu widzenia przedsiębiorcy jako podatnika wszystko to brzmi świetnie. Jak wygląda zatem praktyka? Z informacji udostępnionych przez Ministerstwo Finansów wynika, iż w całym 2016 roku wyżej wymieniona zasada została zastosowana w 41 przypadkach… Uznać więc należy, że na etapie postępowania podatkowego ma ona marginalne znaczenie, wszak administracja podatkowa nie ma wątpliwości co do stosowania prawa.

Orzeczenie:

  • postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia15 lipca 2013 roku, sygn. akt SK 69/13

Podstawa prawna:

  • ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa

Nabycie przez cudzoziemca udziałów lub akcji w spółce handlowej z siedzibą na terytorium RP

Problematyka nabycia lub objęcia przez cudzoziemca praw udziałowych w spółce prawa handlowego z siedzibą na terytorium Polski jest przedmiotem szczególnej regulacji prawnej. Podstawowym aktem prawnym z tej dziedziny jest ustawa z dnia 24.3.1920 roku o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców.

Zgodnie z obecnie obowiązującym stanem prawnym, warunkiem nabycia udziałów albo akcji przez cudzoziemca w spółce handlowej z siedzibą na terytorium RP jest uzyskanie zezwolenia. Organem władnym do wydawania takich zezwoleń jest minister właściwy do spraw wewnętrznych. Należy podkreślić, że wspomniana ustawa nakazuje cudzoziemcowi uzyskanie zezwolenia na dokonanie czynności prawnych w stosunku do spółki handlowej z siedzibą w Polsce będącej właścicielem lub wieczystym użytkownikiem nieruchomości położonych w Polsce tylko w dwóch przypadkach.

Pierwszy z nich, uregulowany w art. 3e ust. 1 omawianej ustawy, dotyczy sytuacji, gdy w wyniku nabycia lub objęcia udziałów albo akcji spółki bądź dokonania innej czynności prawnej dotyczącej udziałów lub akcji spółka ta stanie się spółką kontrolowaną. Oznacza to, że cudzoziemcy wejdą w posiadanie takiej liczby udziałów albo akcji, która zapewni im uzyskanie powyżej 50% głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu w spółce albo też uzyskają pozycję dominującą wobec takiej spółki.

Drugi taki przypadek, uregulowany w art. 3e ust. 2 tejże ustawy, obejmuje sytuację, w której dana spółka jest już spółką kontrolowaną, a więc jest już cudzoziemcem, ale jej udziały (lub akcje) obejmuje lub nabywa cudzoziemiec niebędący dotychczas wspólnikiem tej spółki. Konieczność uzyskania zezwolenia w tym drugim przypadku dotyczy wyłącznie czynności prawnej polegającej na nabyciu (lub objęciu) udziałów bądź akcji. Inne czynności prawne dotyczące tych udziałów czy akcji mogą odbywać się natomiast bez zezwolenia.

Nie są natomiast obwarowane uzyskaniem takiego zezwolenia między innymi sytuacje, w których cudzoziemiec nabywa udziały bądź akcje spółki niebędącej cudzoziemcem w takiej liczbie, że nie doprowadzi to do stania się cudzoziemcem przez tę spółkę. Zezwolenie także nie będzie wymagane, gdy udziały lub akcje w spółce już będącej cudzoziemcem nabywa cudzoziemiec będący jej wspólnikiem bądź udziałowcem. Innym istotnym wyłączeniem jest sytuacja, gdy spółka nie jest właścicielem albo użytkownikiem wieczystym nieruchomości albo gdy nieruchomość, których jest właścicielem, położone są poza granicami RP.

Istotne jest, że obowiązek uzyskiwania zezwolenia na nabycie lub objęcie udziałów albo akcji spółki będącej właścicielem nieruchomości nie dotyczy cudzoziemców będących obywatelami lub przedsiębiorcami państw – stron umowy o EOG albo Konfederacji Szwajcarskiej. Cudzoziemcy ci mogą bowiem co do zasady nabywać bez ograniczeń nieruchomości, a także udziały i akcje spółek, z wyjątkiem nabywania w okresie przejściowym nieruchomości rolnych i leśnych, przy uwzględnieniu, że okres przejściowy na nabywanie drugich domów już upłynął.

Wniosek o wydanie zezwolenia na nabycie lub objęcie udziałów albo akcji powinien spełniać wszystkie warunki i wskazywać wszelkie informacje, które musi zawierać wniosek o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości. Co należy zaznaczyć obecnie nie ma wzorów takich wniosków. Należy taki wniosek sporządzić nie tylko zgodnie z ustawą o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, ale także zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 czerwca 2012 roku w sprawie szczegółowych informacji oraz rodzajów dokumentów, jakie jest obowiązany przedstawić cudzoziemiec ubiegający się o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości.

Opłata skarbowa od takiego wniosku wynosi 1.570 złotych.

Podstawa prawna:

  • ustawa z dnia 24 marca 1920 roku o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców,
  • rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 czerwca 2012 roku w sprawie szczegółowych informacji oraz rodzajów dokumentów, jakie jest obowiązany przedstawić cudzoziemiec ubiegający się o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości,
  • ustawa z dnia 16 listopada 2006 roku o opłacie skarbowej

 

Elementy konieczne umowy spółki jawnej

Spółka jawna jest jedną ze spółek osobowych. Do jej zawiązania konieczne jest zawarcie umowy spółki, która do swej ważności wymaga zachowania formy pisemnej. Dopuszczalne jest przy tym wykorzystanie wzorca umownego.

Na podstawie kodeksu spółek handlowych elementami istotnymi umowy spółki jawnej są: zobowiązanie do prowadzenia określonego przedsiębiorstwa pod własną firmą spółki, określenie przez wspólników przedmiotu działalności spółki, a także zobowiązanie każdego ze wspólników do wniesienia wkładu do spółki.

Na podstawie art. 25 ksh elementami koniecznymi do zawarcia umowy spółki jawnej są:

  • firma i siedziba spółki,
  • określenie wkładów wnoszonych przez każdego wspólnika oraz ich wartość,
  • przedmiot działalności spółki,
  • czas trwania spółki (jeśli spółka jest zawierana na czas oznaczony).

Firma spółki jawnej musi zawierać nazwiska lub firmy (nazwy) wszystkich wspólników albo nazwisko albo firmę (nazwę) jednego bądź kilku wspólników oraz dodatkowe oznaczenie „spółka jawna”, wględnie skrót „sp. j.”.

Co istotne, siedzibą spółki jest miejscowość, a nie konkretny adres z ulicą i podanym kodem pocztowym tej miejscowości. W związku z powyższym nie jest wymagane zamieszczanie w umowie spółki, obok jej siedziby, także adresu spółki z podaniem ulicy i numeru budynku. Jeśli bowiem spółka zmieni adres na inny w ramach tej samej miejscowości, dochodzi jedynie do zmiany adresu, a nie do zmiany siedziby spółki. W przypadku zamieszczenia w umowie spółki jej adresu, każdorazowa zmiana adresu będzie powodowała konieczność zmiany umowy spółki w tym zakresie i jej ujawnienie w rejestrze przedsiębiorców, co uznać trzeba za niepożądane, choć oczywiście dopuszczalne.

Przy określaniu przedmiotu działalności spółki jawnej powinno określić się w umowie przedmiot działalności spółki z uwzględnieniem Polskiej Klasyfikacji Działalności (czyli tzw. PKD), jednak nie jest to bezwględnie wymagane, może być i tak, że przedmiot działalności będzie wyłącznie opisowy.

Braki odnośnie elementów koniecznych, tj. brak określenia firmy spółki, brak określenia wkładów wnoszonych przez wspólników; brak określenia co najmniej ogólnej wartości wszystkich wkładów, jak również brak określenia przedmiotu działalności spółki powodują nieważność umowy spółki jawnej.

Sporządzenie ważnej umowy spółki jest pierwszym krokiem do powstania spółki jawnej. Kolejnym jest zgłoszenie spółki do właściwego sądu rejestrowego, którego dokonuje się na urzędowych formularzach. Należy bowiem pamiętać, że zgodnie z ustawą spółka jawna powstaje dopiero z chwilą wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego (wpis ma charakter konstytutywny).

Podstawa prawna:

  • ustawa z dnia 15 września 2000 roku Kodeks spółek handlowych

Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia w przypadku naruszenia obowiązków przez pracownika

Do rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę z winy pracownika może dojść w kilku przypadkach, wymienionych w art. 52 § 1 Kodeksu pracy, tj.:

  • popełnienia przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem,
  • zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku,
  • ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych.

Ostatnia z przesłanek budzi w praktyce najwięcej wątpliwości, ponieważ jest przez ustawodawcę niedookreślona, powodując konieczność każdorazowego rozstrzygania, czy w danym przypadku zachowanie pracownika stanowi wspomniane ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych.

W świetle dotychczasowego orzecznictwa ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych następuje wówczas, gdy działanie (ew. zaniechanie) pracownika nacechowane jest winą umyślną lub rażącym niedbalstwem. Zgodnie bowiem z wyrokiem Sądu Najwyższego: „Naruszenie przez pracownika jego obowiązków z winy nieumyślnej z reguły nie uzasadnia rozwiązania umowy o pracę na podstawie art. 52 KP” (orzeczenie SN z dnia 24 listopada 1998 roku, sygn. akt I PKN 456/98).

Zgodnie z innym wyrokiem, rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 Kodeksu pracy (jako nadzwyczajny sposób rozwiązania stosunku pracy) powinno być stosowane przez pracodawcę wyjątkowo i z ostrożnością. Musi być ono uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które w zakresie winy pracownika polegają na jego złej woli lub rażącym niedbalstwie, a nie na błędnym przekonaniu o działaniu w interesie pracodawcy (tak: Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 czerwca 1997 roku, sygn. akt I PKN 193/97).

Wśród przyczyn uzasadniających rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika przykładowo wymienić można bezprawną i świadomą odmowę wykonania polecenia, zagrażającą istotnym interesom pracodawcy. Innym ciężkim naruszeniem podstawowych obowiązków pracowniczych jest nieusprawiedliwiona nieobecność pracownika w pracy. Jednakże samo zaniechanie przez pracownika niezwłocznego powiadomienia pracodawcy o przyczynie nieobecności w pracy, w sytuacji gdy nieobecność ta spowodowana była stwierdzoną zaświadczeniem lekarskim niezdolnością do pracy, stanowi co prawda naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego, ale nie ma cech ciężkiego naruszenia i jako takie nie może stanowić samoistnej przyczyny rozwiązania umowy o pracę z winy pracownika w trybie art. 52 § 1 pkt 1) kp.

Podstawa prawna:

ustawa z dnia 26 czerwca 1974 roku Kodeks pracy

Orzeczenia:

  • wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1998 roku, sygn. akt I PKN 456/1998
  • wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 1997 roku, sygn. akt I PKN 193/1997

Skutki wniesienia skargi na czynności komornika do niewłaściwego sądu

Na podstawie uregulowań kodeksowych na czynności (ale i zaniechania dokonania czynności) przez komornika przysługuje skarga. Do jej rozpoznania właściwy jest sąd, przy którym działa komornik. Jeżeli natomiast do prowadzenia egzekucji został wybrany komornik poza właściwością ogólną, skargę rozpoznaje sąd, który byłby właściwy według ogólnych zasad.

W postanowieniu z dnia 21 maja 2010 roku Sąd Najwyższy trafnie przyjął, że: „Sąd rejonowy, rozpoznający skargę na czynności komornika, działa jako sąd pierwszej instancji” (sygn. akt III CZP 28/10), bowiem skarga na czynności komornika należy do tzw. innych, niedewolutywnych środków zaskarżenia. Wspomniana koncepcja koresponduje nie tylko z ugruntowanym orzecznictwem, ale i z brzmieniem art. 767(4) kodeksu postępowania cywilnego.

Niedawno podjętą uchwałą SN przesądził z kolei o skutkach wniesienia skargi do niewłaściwego sądu rejonowego (działającego jako sąd I instancji). Zgodnie z tezą przywołanej uchwały: „Skarga na czynność komornika wniesiona do sądu niewłaściwego miejscowo podlega przekazaniu sądowi właściwemu postanowieniem (art. 200 § 1 KPC); skargę wniesioną do sądu niewłaściwego miejscowo przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesioną z zachowaniem terminu” (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2014 roku, sygn. akt III CZP 73/14).

Podsumowując, uznać należy, że wyrażone przez SN stanowisko, że w przypadku wniesienia skargi na czynności komornika do niewłaściwego miejscowo sądu rejonowego jest niezwykle korzystne dla wnoszącego skargę, ponieważ pozwala na dochowanie tygodniowego terminu na jej złożenie, nawet w przypadku omyłki w tym zakresie.

Orzeczenia:

  • uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2014 roku, sygn. akt III CZP 73/2014
  • postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2010 roku, sygn. akt III CZP 28/2010

Podstawa prawna:

ustawa z dnia 17 listopada 1964 roku Kodeks postępowania cywilnego

 

Przekształcanie spółek

Przekształcenie spółki polega na zmianie jej formy prawnej przy zachowaniu tożsamości podmiotowej. Dopuszczalne są wszelkie konfiguracje transformacji spółek handlowych: spółek osobowych w inne spółki osobowe, spółek osobowych w kapitałowe, kapitałowych w osobowe i kapitałowych w inne spółki kapitałowe. Ponadto, kodeks spółek handlowych dopuszcza także możliwość, aby spółka cywilna mogła podlegać przekształceniu w dowolną spółkę prawa handlowego. Obowiązujące przepisy umożliwiają również przekształcenie jednoosobowej działalności gospodarczej w spółkę kapitałową.

Co istotne, spółce przekształconej przysługują wszelkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej.  Chodzi w szczególności o zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. Wyrażona powyżej zasada kontynuacji oznacza, że treść stosunków prawnych spółki przekształcanej, łączących ją z kontrahentami, nie ulega zmianie. Spółka przekształcona nie musi zatem aneksować zawartych przez spółkę przekształcaną umów. Zbędna jest też konieczność uzyskania zgody kontrahentów na zmianę strony umowy wzajemnej.

Unormowania Ordynacji podatkowej wyrażają zasadę kontynuacji w sferze prawa podatkowego. Według odpowiednich przepisów: Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku: przekształcenia innej osoby prawnej bądź przekształcenia spółki niemającej osobowości prawnej wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki przekształcanej osoby lub spółki. Wspomniana zasada znajduje zastosowanie również do praw i obowiązków wynikających z decyzji wydanych na podstawie przepisów prawa podatkowego.

Na koniec należy podkreślić, że spółka przekształcana staje się spółką przekształconą z chwilą wpisu spółki przekształconej do rejestru (czyli w dniu przekształcenia). Jednocześnie właściwy sąd rejestrowy z urzędu wykreśla spółkę przekształcaną.

Podstawa prawna:

  • ustawa z dnia 15 września 2000 roku Kodeks spółek handlowych
  • ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa

Przesłanki uchylenia uchwały walnego zgromadzenia spółki akcyjnej

Uchwała walnego zgromadzenia może zostać zaskarżona w drodze wytoczonego powództwa o uchylenie uchwały skierowanego przeciwko spółce akcyjnej. Pozew może wnieść m.in. zarząd, rada nadzorcza lub akcjonariusz, który głosował przeciwko uchwale. W tym ostatnim przypadku niezwykle istotne jest, aby po powzięciu uchwały akcjonariusz zażądał zaprotokołowania swojego sprzeciwu.

Kodeks spółek handlowych dopuszcza możliwość wytoczenia powództwa o uchylenie uchwały walnego zgromadzenia w czterech następujących sytuacjach:

1)    gdy uchwała jest sprzeczna ze statutem i godzi w interes spółki,

2)    gdy uchwała jest sprzeczna ze statutem i ma na celu pokrzywdzenie akcjonariusza,

3)    gdy uchwała jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i godzi w interes spółki,

4)    gdy uchwała jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i ma na celu pokrzywdzenie akcjonariusza.

Najwięcej kontrowersji w praktyce budzi sformułowanie “dobre obyczaje”. Sąd Najwyższy w jednym z orzeczeń określił wspomniane nieostre pojęcie jako: ogólne reguły uczciwości kupieckiej, pojawiające się w związku z prowadzeniem działalności handlowej przez przedsiębiorców. Obowiązują one wszystkich uczestników obrotu handlowego, w tym spółki akcyjne, jej organy statutowe i samych akcjonariuszy” (wyrok SN z dnia 16 października 2008 roku, sygn. akt: III CSK 100/08). W uzasadnieniu komentowanego wyroku wyraźnie podkreślono, że do wykształcenia dobrego obyczaju nie dochodzi w pojedynczej spółce w oderwaniu niejako od obrotu gospodarczego. Wyprowadza się go z ogólnych zasad uczciwości kupieckiej kształtujących się przy uwzględnieniu kryterium czasu. Oznacza to, że “dobre obyczaje” mogą się zmieniać wraz z upływem czasu.

W innym wyroku Sąd Najwyższy stwierdził, że do sprzeczność uchwały z dobrymi obyczajami: ” występuje wówczas, gdy w obrocie handlowym może być ona uznana za nieetyczną w świetle tradycyjnie rozumianej uczciwości kupieckiej, uwzględniającej jednakże kryteria ekonomiczno-funkcjonalne i oceny zorientowane na zapewnienie niezakłóconego funkcjonowania i rozwoju spółki kapitałowej, a także poszanowanie interesów jej wspólników i akcjonariuszy” (wyrok SN z dnia 27 marca 2013 roku, sygn. akt: I CSK 407/12).

Należy jednak podkreślić, że ze względu na niejednolite podejście do rozumienia przesłanek uchylenia uchwały walnego zgromadzenia każda sprawa wymaga odrębnego podejścia oraz dogłębnej analizy.

Podstawa prawna:

ustawa z dnia 15 września 2000 roku Kodeks spółek handlowych

Orzeczenia:

  • wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2008 roku, sygn. akt: III CSK 100/2008
  • wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2013 roku, sygn. akt: I CSK 407/2012

 

 

Zakres zastosowania i cel umów przedwstępnych

Umowy przedwstępne służą stronom, które dążą do zawarcia określonej umowy w przyszłości, ponieważ z jakichś powodów nie chcą lub nie mogą jej zawrzeć obecnie, a pragną zapewnić sobie jej zawarcie w przyszłości. Osiągnięciu tego celu służy uregulowane w kodeksie cywilnym umowne zobowiązanie do zawarcia oznaczonej umowy, czyli umowa przedwstępna.

Jej celem jest doprowadzić do zawarcia określonej umowy (tzw. umowy przyrzeczonej lub stanowczej). Do tego służy umowa przedwstępna, która nakłada na strony obowiązek zawarcia w przyszłości umowy, którego wykonania można dochodzić – przy zachowaniu określonych przesłanek – na drodze sądowej. Umowa przedwstępna przygotowuje i zapewnia dojście do skutku umowy stanowczej, której zawarcie w danym momencie nie jest możliwe lub aktualnie dogodne, ale strony podjęły już decyzję co do zawarcia tej umowy (istnieje zatem porozumienie co do istotnych jej postanowień). Celem zawarcia umowy przedwstępnej jest zatem stworzenie stanu pewności, że określona, projektowana przez strony umowa zostanie zawarta w przyszłości.

Nie ma w zasadzie przeszkód, by uznać, że umowa przedwstępna może zobowiązywać do zawarcia każdego rodzaju umowy prawa prywatnego, zarówno zobowiązaniowych czy rzeczowych, jak i umów należących do jego innych działów. Umowa przedwstępna może zatem poprzedzać umowy z zakresu prawa autorskiego czy też prawa własności przemysłowej. Powszechnie przyjmuje się za dopuszczalne zawieranie umów przedwstępnych zobowiązujących do zawarcia umowy o pracę.

Umowa przedwstępna, aby być ważna, musi określać wszystkie istotne elementy umowy przyrzeczonej. Jednakże nieważność umowy przedwstępnej nie skutkuje automatycznie nieważności umowy stanowczej. Jednak w sytuacji, gdy świadczenie z umowy przedwstępnej jest niemożliwe do spełnienia, niemożliwość ta rozciąga się także na spełnienie przyrzeczonego kontraktu (tak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 roku, sygn. akt II PK 34/10, dochodząc do wniosku, że: “nie można dochodzić zawarcia przyrzeczonej w umowie przedwstępnej umowy o pracę na czas określony, który już upłynął”). Istotne jest zatem, aby umowy przedwstępne konstruować, mając na względzie nie tylko powszechnie obowiązujące przepisy oraz wypracowaną praktykę, ale i jej podstawowy cel, jakim jest zawarcie w przyszłości umowy przyrzeczonej.

Orzeczenie:

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia 2010 roku, sygn. akt II PK 34/2010

Podstawa prawna:

ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny

Spełnienie świadczenia przez pozwanego po doręczeniu pozwu

Sąd Najwyższy w formie uchwały (z dnia 26 lutego 2014 roku, sygn. akt III CZP 119/13) zajął się rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego, czy w razie wyegzekwowania w całości wierzytelności na podstawie tytułu wykonawczego w postaci nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym, który następnie utracił moc na skutek wniesienia sprzeciwu, sąd rozpoznający sprawę powinien zasądzić objętą nim nadal sporną wierzytelność, w sytuacji, gdy w chwili wniesienia pozwu powództwo było zasadnym, czy też oddalić powództwo.

Rozpatrujący sprawę skład Sądu Najwyższego stanął na stanowisku, że: “Jeżeli powód po spełnieniu świadczenia przez pozwanego po doręczeniu pozwu nie cofnął pozwu, sąd oddala powództwo”, mimo iż w chwili wniesienia pozwu było ono zasadne.

Orzeczenie:

uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2014 roku, sygn. akt III CZP 119/2013

Podstawa prawna:

ustawa z dnia 17 listopada 1964 roku Kodeks postępowania cywilnego