Podatek od środków transportowych

Podatek od środków transportowych jest jednym z podatków lokalnych, wobec czego właściwym organem podatkowym jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Organ właściwy to taki, na którego terenie znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne – organ podatkowy, na terenie którego znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe podlegające opodatkowaniu. W przypadku współwłasności środka transportowego organem właściwym jest organ podatkowy odpowiedni dla osoby lub jednostki organizacyjnej, która została wpisana jako pierwsza w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.

Opodatkowaniu tym podatkiem podlegają:
1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony;
2) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony;
3) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton;
4) autobusy.

Obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży na:

  • osobach fizycznych i prawnych będących właścicielami (współwłaścicielami) środków transportowych,
  • jednostkach organizacyjnych niemających osobowości prawnej, na którą środek transportowy został zarejestrowany,
  • posiadaczach środków transportowych zarejestrowanych na terytorium RP jako powierzonych przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu.

Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym:

  • środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
  • środek transportowy został nabyty (w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego),
  • środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie czasu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu.

Obowiązek podatkowy wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu, bądź też upłynął czas, na który pojazd powierzono.

Podatek od środków transportowych wpłaca się na rachunek właściwej gminy w dwóch ratach, proporcjonalnie do czasu trwania obowiązku podatkowego co do zasady w terminach do 15. lutego i do 15. września każdego roku. W sytuacji gdy obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których ten obowiązek istniał.
Wysokość stawek podatku od środków transportowych określa rada gminy, z tym że roczna stawka podatku od jednego środka transportowego nie może przekroczyć stawek maksymalnych wskazanych w ustawie.
Właściwą deklaracją jest deklaracja na podatek od środków transportowych DT-1 (wraz z załącznikiem DT-1/A), którą – co do zasady – składa się co roku, w terminie do 15. lutego. Wzór deklaracji określa obecnie rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie wzoru deklaracji na podatek od środków transportowych z dnia 23 grudnia 2011 roku.

Podstawa prawna:

  • ustawa z dnia 14 maja 2014 roku o podatkach i opłatach lokalnych
  • rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2011 roku w sprawie wzoru deklaracji na podatek od środków transportowych

Przedsiębiorcy jako podatnicy podatku od nieruchomości

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane (grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej). Organem podatkowym w sprawach związanych z podatkiem od nieruchomości jest właściwy wójt (burmistrz, prezydent miasta), biorąc oczywiście pod uwagę miejsce położenia danej nieruchomości.

Wysokość stawek podatku od nieruchomości określa w formie uchwały właściwa rada gminy, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie pułapu określanego w obwieszczeniach przez Ministra Finansów:

  • w przypadku gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków – 0,89 zł od 1 m2 powierzchni w 2014 roku (w 2015 roku będzie to 0,90 zł za 1 m2 powierzchni),
  • w przypadku zaś budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 23,03 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej w 2014 roku (i odpowiednio 23,13 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej w 2015 roku).

Podmiotami obowiązanymi do zapłaty podatku od nieruchomości są:

  • właściciele
  • samoistni posiadacze
  • użytkownicy wieczyści
  • oraz posiadacze zależni nieruchomości lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Przykładowo oznacza to, że na przedsiębiorcy, będącym najemcą (czyli posiadaczem zależnym) obiektu budowlanego należącego do gminy ciąży obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości.

Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych co do zasady ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego.

Osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej są natomiast obowiązane wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości (i to bez wezwania) na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia.

W orzecznictwie wyrażono pogląd, że posiadanie przez przedsiębiorcę budynku w budowie, który nie spełnia wymogów określonych ustawie o podatkach i opłatach lokalnych oznacza, że: „budynek taki nie może być uznany za związany z prowadzoną działalnością gospodarczą w znaczeniu przewidzianym w art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy, gdyż przepis ten dotyczy budynków lub ich części już istniejących, wybudowanych” (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2009 roku, I SA/Gl 563/2009).

Podstawa prawna:

  • ustawa z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych
  • obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 7 sierpnia 2013 roku w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2014 r.
  • obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 7 sierpnia 2014 roku w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2015 r.

Orzecznictwo:

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2009 roku, I SA/Gl 563/2009

Uruchomienie serwisu Portal Podatkowy

Ministerstwo Finansów uruchomiło w dniu dzisiejszym serwis Portal Podatkowy. To pierwszy etap wdrażanego nowego systemu teleinformatycznego administracji podatkowej, wspierającego podatników w prawidłowym wypełnianiu obowiązków podatkowych. Pod jednym adresem www.portalpodatkowy.mf.gov.pl znaleźć można wszelkie niezbędne informacje dotyczące podatków. Wedle założeń portal docelowo będzie składał się z dwóch elementów: części ogólnodostępnej i dostępnej po zalogowaniu.

Począwszy od dziś można korzystać z części ogólnodostępnej portalu, umożliwiającej składanie deklaracji podatkowych drogą elektroniczną, zawierającej informacje o zmianach w przepisach podatkowych oraz ich wykładnię, kalendarz z ważnymi terminami oraz kalkulatory. W tej części portalu umieszczone są także wszelkiego rodzaju formularze, zarówno te interaktywne do składania drogą elektroniczną, jak i tradycyjne do wydruku, a także instrukcje ich wypełniania – częścią portalu jest system e-Deklaracje (strona www.e-deklaracje.gov.pl). Tu podatnik może też poszukać danych kontaktowych jednostek administracji podatkowej i celnej. Portal Podatkowy oferuje również wyszukiwarki: organizacji pożytku publicznego, aktywność numerów VAT UE oraz interpretacji ogólnych i indywidualnych organów podatkowych.

Natomiast portal w części zalogowanej, która jest w przygotowaniu, będzie stanowił bezpośredni kanał komunikacji z organami podatkowymi, a konto podatnika umożliwi dostęp do własnych danych podatkowych. Rejestracja na portalu umożliwić ma nie tylko przesyłanie deklaracji z konta, ale także możliwość elektronicznego odbierania i składania pism kierowanych z i do organów podatkowych, przeglądania złożonych deklaracji oraz statusu prowadzonych spraw.

Portal wchodzi w skład serwisu Ministerstwa Finansów www.finanse.mf.gov.pl.

 

Decyzja, od której odwołanie wniesiono po terminie jako podstawa do wystawienia tytułu wykonawczego

Postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Oznacza to, że strona może skorzystać z odwołania od nieostatecznej decyzji organu podatkowego wydanej w I instancji. Strona może się odwołać, jeżeli na przykład nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu podatkowego albo z samymi jego motywami. Właściwym do rozpatrzenia odwołania jest co do zasady organ podatkowy wyższego stopnia.

Odwołujący powinien spełnić kilka określonych wymogów określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno przede wszystkim zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Z treści odwołania powinno także wynikać, czy strona domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji, czy też jej zmiany (jeśli tak, to należy podać zakres zmiany).

Odwołanie strona wnosi do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. W sytuacji gdy organ odwoławczy w ramach czynności wstępnych stwierdzi, że terminowi do wniesienia odwołania uchybiono, wydaje ostateczne postanowienie o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Istotne jest, że w ramach wypracowanego orzecznictwa sądowo-administracyjnego każde, nieznaczne nawet uchybienie terminowi do złożenia odwołania jest wiążące organ i niezależne od jego uznania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2003 roku, sygn. akt SA/Bk 271/2003).

W wyroku z dnia 20 marca 2014 roku w sprawie o sygn. akt II FSK 691/2012 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że unormowanie zawarte w Ordynacji podatkowej o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania ma deklaratoryjny charakter. Uprawniony organ stwierdza w nim (posiadającą znaczenie prawne) okoliczność faktyczną uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Podsumowując, decyzja, od której odwołanie nie zostało skutecznie prawnie wniesione, gdyż wniesiono je z przekroczeniem ustawowego terminu zaskarżenia, jest ostateczna i może stanowić podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego bez wydawania postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Orzeczenia:

  1. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2003 roku, sygn. akt SA/Bk 271/2003
  2. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2014 roku, sygn. akt II FSK 691/2012

Podstawa prawna:

ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa